sevmeyi sevmek

Next

1

1

4

6

izeltetik:

Ve tamam korkuların vardıArkana sakladığın beni görünceAma bizden çok güzel bir masal olurdu geceyeDeniz kokusu olmasa da yaşadığım şehirdeBen sayfalar dolusu denizi yazardım gözlerinde…

9

izeltetik:

Romeo: Senin dudaklarınla, dudaklarım günahtan arındı.
Juliet: Öyleyse şimdi günah dudaklarımda kaldı.
Romeo: Öyleyse ver bana günahımı geri. …

Amacınız Atatürk’ü unutturmaksa, ampulün ışığı Güneşi kapatmaya yetmez. Bilin istedim.

(Source: fosforludusunceler, via izeltetik)

965 notes | 1 month ago

Tamam, bir dakika. Hiç kıskanmadım?
Benim hiçbir sevgilimle böyle fotoğraflarım olmadı :(

2 notes | 1 month ago

12

izeltetik:

Sessiz sakin gidiyordu yanımdan, sessiz sakin ama hızlı adımlarla. Bir an önce benden kurtulmak istiyordu, inanamıyordum. Karşımdakinin o olduğuna inanamıyordum. Yanımda değil de karşımda olduğuna inanamıyordum.Çıt çıkmıyordu. Bir kelime duydum, 5 harf, 2 hece. Bir kelime duydum sağır oldum. “Bitti” Sabah gözümü açar açmaz mesajını gördüğüm adam, bana her defasında “Sen hayatıma giren en güzel şeysin” cümlesini kullanan adam bittiğini söylüyordu.Terkediyordu, ağlıyordum, bakmıyordu ama biliyordu. Avaz avaz susuyordum.Sarılmak istiyordum, gidiyordu. Burnumu boynuna yaslayıp orada ölmek istiyordum. “Boşver şimdi gitmeyi, bitirmeyi. Gel biraz uyuyalım” diyip herşeyi unutmak istiyordum. Şaka yapsın istiyordum. Gerçek olmadığını duymak istiyordum. Hepsini siktir edin, gitmesin istiyordum.Ben dokunamıyordum.“Dur” diyemiyordum, aptal gibi ağlıyordum. Gitmemesi için yalvarıyordum.Durmuyordu, gidiyordu. Bakıyordum sadece, tepkisiz. Çığlık atmak istiyordum, küfretmek, oraya yığılıp kalmak. Ölmek istiyordum. Anlam veremiyordum; benim gözümden bir damla yaş akıtanı öldürebileceğini söyleyen adam katilim oluyordu. Katilim.. Sevdiğim adam beni öldürüyordu.Gidiyordu, nefesim sıkışıyordu.Ölüyordum.Dönmüyordu bile, en iyi yaptığı şeyi yapıyordu, kolayı seçiyordu. Hiç istemediğim şeyi yapıyordu, herkesten istediğim ama ondan asla beklemediğim şeyi; hayatımdan siktir olup gidiyordu.

11

izeltetik:

Bilmiyorum.Neden yazdığıma dair de pek bir fikrim yok. Çok özlediğim zamanlarda oluyor sanırım. İçimde ne var ne yok ortaya dökmek istiyorum, bu sevgi bana biraz fazla değil mi? Sağım solum o olmuş, yağlı bir şey elime bulaşmış gibi; ne kadar yıkasam nafile, hep biraz kalıyor. Avutamıyorum da artık kendimi. “Gelecek, az kaldı” cümleleri yetmiyor artık. Mesajlar yetmiyor. Yazılar yetmiyor. Şarkılar anlatamıyor. Tarifini bulamıyorum. Bu aşk bana haddinden fazla değil mi? Sağım, solum, önüm, arkam hep o. Kime baksam o. Herkes senin yüzünün olduğu maskeden neden takmış ki. Herkes neden parfümünü sıkıyor, ayıp değil mi? Burası neden sen kokuyor? İnsanlar sana çok özeniyor. Ses tonlarını senin gibi yapıyorlar, senin gibi gülüyorlar.Ben çok özlemişim.Sanırım.Özlemişim gibi ama…Seni tanımıyorum bile. Belki en fazla 5 dakika baktım hiç gözlerimi çevirmeden. Bir şey var, ben etkilendiğim insanların yüzlerini unutmam. Belki çok az baktım. Seni tanımıyorum evet. Ama yüzünü ezbere biliyorum, evet ellerini de. Saç şeklini biliyorum. Sonra, kafa yapını. Dinlediğin şarkıları da az çok. Kiminle takılırsın, okul çıkışı nereye gidersin bilmiyorum ama. En yakın arkadaşın kim? En sevdiğin yemek? Köpekleri sever misin? Bir köpeğim olsun çok istiyorum ben. Nasıl uyuyorsun, yüz üstü mü? Ben battaniyeyle yatmaya bayılırım. Bir de, benim en yakınım yok. Olacaksa da, sen ol. Hayır hayır, emir değil, istek. İçimdeki sana yazma isteğine “dur” diyemiyorum. Bir şeyler karalamam gerekiyormuş gibi. İnsanlara durmadan seni anlatmak istiyorum; tanıdık, tanımadık, herkese! Seni sevdiğimi herkes bilsin istiyorum. Bu yeni bir şey değil, daha önceden de vardı. Biliyordun, ama bilmemen gerekiyordu. Bilmezden gelmemiz gerekiyordu. Mesafeler gözümde çok büyüyordu. Mesafeler çok fazlaydı. Gözümde büyüttüğümden çok daha fazla. Aklımda olan hep sendin. Hep seni istedim. Fotoğrafını gördüğüm andan itibaren içimdeki büyüyen sana dur diyemedim. Hep yaz istedim. Sesini duydum, duygularımın önüne geçemedim. Kalbimi hissettim. İlk gördüğümde, o gün, ölecekmiş gibiydim. Ritimlerimi kontrol edemedim. O güne kadar hep, o günden sonra sürekli istedim.Ben çok özledim.Keşke burada olsan, yanımda.Her şey çok daha basit ve güzel olurdu.Belki sevmezdin ama birlikte uyurduk. Ara sıra…Sarılırdım gördüğümde.Keşke..Keşke seni hiç kaybetmesem.Sonuna kadar benimle olacağını söylesen ve olsan.Sahi, burada olsan…Ne güzel..Burada olsan ve burnumu boynuna dayayıp kokuna bir kez daha..Çok özledim.

16

izeltetik:

Sanki ne desem boş gibi. Gel-me-ye-cek. Belki buna alışmak vakti.
Sus tamam yeter. Sesini duymak istemiyorum. Zaten belkide fark etmişsindir; seni artık aramıyorum? En son ne zaman mesaj atmıştım? Beni görmek istemediğini biliyorum artık karşına da çıkmıyorum, farkettin mi? Fakat sende gelmesen daha iyi olacak gibi. Evet; seni görmediğim her an delirmeye biraz daha yaklaşıyor gibi oluyorum. Ama sen yinede gelme. En son bir sevgilin vardı; hala var mı? Bilmiyorum. Çünkü facebook adresini engelledim. Arkadaşlarıma da sormuyorum artık. ”Unuttum” dedim zira. Sahi gerçekten unuttum mu?Sevmek nereye baksan onu görmektir, her an onu düşünmektir. Ya unutamamak? Sadece onun anısını taşıyan bir şey gördüğünde hatırlamak değil midir aslında? Evet, seni unutamadım hala. Mesajlarımızı silmem yeterli olmadı. Yüzünü görmemek, sesini duymamak, senden günlerdir haber alamamak… Hiçbiri yetmedi. Zaman?Aylar geçtikçe sönüyorsun içimde evet. Zaman çare; kim ne derse desin. Belki bir ilaç değil ama emin ol onunda fazlası zararlı, sevgili yabancı.Sana neden mi artık yabancı diyorum? Aslında siz de diyebilirim ama sana karşı ufacık bir saygı duymuyorum. Yaptıklarının saygı duyulacak bir yanı yok çünkü. Benim için yabancısın, çünkü seni ne kadar çok tanıdıysam o kadar tanıyamamışım aslında. Sen ”değiştin”. Gerçekten değiştin ama bu sefer. Benimleyken çok farklıydın çünkü. Tamam; gülüşün, bakışın, kokun aynı olabilir fakat gözlerin farklı bakıyor artık bana. Bütün huyların, davranışların, etrafın, ‘elini tuttuğun insan’ değişti fakat en önemlisi ‘bana eskisi gibi bakmıyorsun artık…’. Tamam sus şimdi, çaresiz olduğumu düşünme sakın ha. Hayatımdan çıktın sayılır, tamamen geçmesi için biraz zaman…Her ne boksa işte. Sakın geri gelme.Siktir git hatta.Sana bir daha bağlanmayı göze alamam.Hem yalnızlıkta oldukça güzelmiş, kalabalıkta anlamıyor insan.Hayır, kalbimi dinlemeyeceğim bu sefer.Şimdi aklımdan da, kalbimden de defol, ve sakın gözlerime bakma bir daha.Hoşça gel. Üf ne diyorum, hoşça kal işte…

3

izeltetik:

Aşk, karanlık bir beyaz.Aşk, yaşamak.Aşk, kaçmak. Aşk, nefes almak.Aşk yalan bir o kadar da.Aşk, hata. Aşk, günah. Ve ben çok büyük bir günahkarım.Aşk, sana yazdığım her hece. Aşk, söylenmesi en çok gereken ama asla söylenemeyecek olan sözler.Aşk sensin ve benimsin. Ya da benimdin. Sahi ne oldu sonra? Şu an neden benim değilsin? Hayatının mucizesi burada ve ümitsizce bekliyor hala. Nereden bilecektin ki söylediğin hiçbir kelimeyi unutmayacağımı? Nereden bilecektin ki ne yaparsam yapayım seni unutamayacağımı?Bu aşk, benim hatam. Nereden bilecektim ki seni öpersem sen olacağımı? Hiç kimse beni uyarmadı. Uyuyan güzel değilim ama dudaklarındaki zehir aylardır uyutuyor beni. Aynı zehir olmayacaksa beni uyandıracak olan, hiç uyanmam inan. Kokun sarhoş edici. Ama sadece senin üzerinde etkisi var sanırım. …Ben; sen gittiğinden beri sen kokuyorum, inanır mısın? İnanmazsan da önemli değil. Ben alıştım. Yokluğuna da alıştım, yalnızlığa da.… Yazıyorum çünkü hiç kimse soru sormuyor. Herkesin içinde susuyorum çünkü beni en iyi bu anlatıyor. Bunu da ne yazık ki kimse anlamıyor. Bu küçük kızın bu küçük kızın bu küçük kalbi bu sevgiyi artık taşıyamıyor. Bütün hücrelerim birer birer intihar ediyor. Yanımda olmayışın beni zehirliyor. Nefesim kesiliyor, kalp atışlarım yavaşlıyor. En başta yazmadım ama aşk, ölüme her geçen saniye biraz daha yaklaşıyor.Durmam gereken yerde durmayı bilmeliydim. Yoksa ölecektim. En sevdiğim kırmızı, kararmaya başladı. Zehrin kanser gibi vücudumun her yerini sardı. Benliğim, ben olmaktan çıktı. Sonra durduk yerde aklıma düşmeye başladın. Şaşırdım önce, sonra özlemeye başladım. Ağır geldi sensizlik ama sen hiç gelmedin. Kaybettiğimiz koca bir ‘biz’ vardı. Umutlarımdı belki kaybolan. İnadımdandı durmamam ve en korktuğum şeydi aynı hatayı tekrarlamam. Hala oldukça açık sözlerim ve arkasındayım verdiğim tüm sözlerin.
Aşkın başıma vurdu sevgilim.Korktuğum, başıma hoş geldin…

0

0

0

1